luns, 9 de febreiro de 2015

VOCABULARIO DE De catro a catro



VOCABULARIO DE  De catro a catro

Aquí vai o vocabulario extraído do poemario de Manoel Antonio. Estes son os significados literais que podedes atopar en calquera dicionario da lingua un pouco groso. Agora hai que ver cales son os significados literarios que se activan no contexto en que aparecen.




A
A bandazos. A golpes de mar.
Aboiar. Ficar suspenso na auga ou no ar.
Abolir. Facer desaparecer.
Abuado. Silencioso, mudo
Acenar. Facer acenos ou xestos. Comunicarse xestualmente.
Acobadarse. Apoiar os cóbados.
Ademán. Xesto ou aceno.
Aferrar. Trincar, coller con forza.
Alén. Máis alá
Almanaque: Calendario
Alta-mar.  Mar de fóra, o océano.
Aludir. Facer alusión ou referirse a algo ou alguén.
Amortallar. Vestir o defunto para o enterro.
Amplexadora. Ampliadora, amplificadora.
Antípodas. O punto xeográfico máis distante do que se está.
Anverso. A cara do dereito do que ten dúas caras.
Aramio. Arame, fío metálico.
Arredar. Separar, afastar.
Arroaz. Mamífero mariño máis pequeno que o golfiño.
Arrumbar. Estibar, arrombar. Procurar un sitio para cada cousa.
Ás . Apéndices voadores das aves.
Augardentosa. Que presenta características da augardente.
Azos. Ánimos, folgos.

B
Babion. Babeca, baboso.
Badía. Baía, ría, brazo de mar que entra terra adentro.
Bágoa. Lágrima.
Baldeira. Sen nada dentro.
Balizada. Sistema de balizas ou boias.
Barlovento. Lado de onde vén o vento.
Beizos. Labios.
Bergantín. Barco de dous mastros e vela cadrada ou redonda.
Bicada. A parte máis alta, onde está o bico ou cume.
Bric-barcas. Xogo de palabras baseado na semellanza fonética entre elas.
Buguina. Corna de gran tamaño. Calquera aparello que amplifica o son.

C
Cabo de. Ao lado de, a carón de, á beira de, onda.
Cabotaxe. Navegación mercantil que une o tráfico de diferentes portos da costa.
Cachear. Rebuscar.
Cadaleito. Ataúde, féretro, caixa de morto.
Calabrote. Cabo groso de nove cordóns trenzados de tres en tres.
Calima. Neboeiro, brétema, mera.
Carrusel. Aparello mecánico que vira e vira.
Cartafol. Carpeta.
Castelo de proa. O lugar do barco onde se pode divisar o horizonte sen obstáculos, en dirección ao rumbo do barco.
Catalogada. Incluída nun catálogo.
Ceifar. Segar.
Chicote. Extremo dun cabo.
Chopar. Tirarse á auga.
Chuvasco. Chuvieira, ballón. Chuvia súbita.
Circunmeridiano. Círculos imaxinarios que pasan polos pólos.
Clandestinamente. Ilegalmente.
Cocktail. Mestura que se consegue batendo moi forte.
Colo. En xeral, pescozo. Levar no colo é entre os brazos.
Cronometrar. Contar o tempo con precisión.

D
Dársena: Parte máis abrigada do porto.
De vagar: A modo, lentamente.
Decote: Habitualmente, frecuentemente, a diario.
Defraudar: Truncar expectativas, desilusionar.
Degolado: Cortar pola iugular.
Derradeiro: O último de todo.
Desamarrar: Desatracar, quitar as amarras.
Desarborar: Deixar o barco sen mastros nin paus que termen das velas.
Desbicado: Encetado, empezado.
Desertar: Eludir as responsabilidades dunha disciplina.
Desfollar: Quitar as follas.
Desourentarse: Desorientarse, perder o norte.
Despectiva: Con despeito, con rexeitamento.
Despreguizar: Quitar a preguiza do corpo cando un leva moito tempo sen movelo.
Devalar: Baixar a marea
Diagrama: Figura gráfica que serve para resolver un problema, representar unha lei, a evolución ou variación dun fenómeno etc.
Disperso: Que se dispersa, que se separa o que estaba unido.
Doa: Cada unha das contas dun colar

E
Efémera: De pouca duración.
Efusivo: Que amosa efusión, emotividade.
Emproar : Coller rumbo, dirixir a proa do barco cara un punto.
Encrucillada: Encontro ou confluencia de camiños.
Endexamais: Nunca.
Engrenaxe: Conxunto de pezas dentadas dunha maquinaria que se axustan para crear movemento.
Enmallar: Apresar nunha rede ou malla
Enrolar: Envolver en forma de rolo. Entrar a formar parte da tripulación dun barco.
Ensumirse: Vir a menos, minguar. Abstraerse.
Envergada: Atada ás vergas como as velas.
Enxugar: Tirar a auga, secar.
Erecto: Teso. Dereito, vertical.
Esbardar: Falar cousas sen sentido, esbardallar.
Escamotear: Facer desaparecer algo enxeñosamente.
Escoar: Esvarar, deslizarse, escorrer.
Escota: Cabo unido á parte inferior das velas dun navío que serve para tensalas e orientalas con relación ao vento.
Escovar: Varrer, vasoirar.
Esculcar : Observar, enxergar, divisar.
Escuma: Burbullas que se forman na crista das ondas.
Escumallo: Restos de escuma.
Esmoer: Moer a modo, dixerir.
Espallar: Esparexer, ciscar, dispersar.
Esperanto: Idioma para uso planetario creado a partir de estruturas de diferentes linguas.
Esquecedizo: Con tendencia acusada a esquecer.
Esquecer: Non gardar memoria de algo.
Esquezo: Esquecemento, olvido.
Esquivar: Evitar algo ou alguén.
Estantía: Pensativa, taciturna.
Esvarar: Perder pé, escorregar, escorrer.
Evadirse: Fuxir.
Exhausto: Esgotado
Exhibir: Mostrar con orgullo.



F
Facerse á vela: Zarpar, desatracar.
Farrapos: Teas rotas.
Fasquía: Aspecto
Fenestra: Fiestra, ventá, xanela
Finar: Rematar, morrer.
Follear: Ollar as follas dun libro.
Foula: Auga pulverizada que sae do mar ao bater as ondas contra o barco ou as rochas. Po de fariña. Caspa.
Fría de vento: Unha racha de vento frío
Friorento: Cheo de frío
Frouxa: Folgada, solta.

G
Gaiola: Caixa con reixas para encerrar seres vivos.
Gavieiro: Mariñeiro encargado de divisar todo dende a gavia. A gavia é a vela máis alta do mastro.
Goleta: Embarcación lixeira a velas.

H
Halar: Tirar por un cabo ou corda.
Hostilidade: Animadversión, animosidade, xenreira.

I
Improvisar: Facer sen planificación previa.
Impune: Que goza de impunidade, sen consecuencias legais.
Incauto: Inxenuo, confiado.
Incógnito: Literalmente, de nome ou identidade descoñecido.
Indeleble: Que non acusa as desfeitas do paso do tempo.
Inédita: Descoñecidas, nunca editadas ou expostas ao público.
Infecundo: Que non ten continuidade nin capacidade para xerar algo novo.
Inmorredoiro: Inmortal, imperecedeiro.
Innumerado: Que carece de numeración.
Intacto: Indeleble, sen danos.
Intertroque: Intercambio.
Intre: Momento.
Intrusa: Entrometida
Inxenua: Incauta, pouco malévola.
Irredento: Que non se pode redimir, irrecuperable.

L
Largacía: Extensión.
Largacíos: Extensos.
Lecer: Ocio, tempo libre.
Leitmotiv: Tema recorrente.
Leme: Temón, instrumento que goberna a dirección do barco.
Leviá. Lixeira, que pesa pouco.
Loira: De cor clara, rubia, branca.
Luceiro: Corpo celeste que brilla no ceo nocturno.

M
Madrigal: Composición poética breve de carácter amoroso e idílico, formada por versos heptasílabos e hendecasílabos.
Malévolo: Con propensión á maldade.
Mareta: Abaneo continuo a que somete o mar o barco.
Marusía: Mar bravo, que pode facer perigar a estabilidade da embarcación.
Mastro: Pau maior do barco.Soporte vertical que sustenta calquera cousa.
Mecanógrafo: Que escribe a máquina.
Meridiano: Liñas circulares imaxinarias que atravesan os pólos.
Morna: Tépeda, nin quente nin fría.
Morse: Sistema telegráfico que utiliza un código no que a cada letra ou número lle corresponde unha combinación de puntos e liñas.
Murchar: Perder pouco a pouco a vida.

N
Neboeiro: Mera, calima, nube de néboa baixa e compacta.
Ningures: Ningún lado.
Noctámbula: Que fai vida pola noite.
Novelo: Bóla de lá.

O
Obseso: Teimudo nalgunha idea.
Ondaxe: Conxunto de ondas.
Orión: o cazador, é unha constelación prominente, quizais a máis coñecida do ceo. As súas estrelas brillantes e visibles dende ambos hemisferios en inverno fan que esta constelación sexa recoñecida universalmente.
Ortodrómica: A liña máis curta entre dous puntos da superficie terrestre.

P
Pailebote: Embarcación a vela, semellante á goleta.
Paquebote: Trasatlántico para o transporte de pasaxeiros e correo.
Parola: Palabra.
Peirao: Lugar onde atracan os barcos nun porto.
Pendurar: Suspender no ar cun cordel.
Penol: Extremo posterior da verga da vela dunha embarcación.
Percorrer: Facer un percorrido.
Permutar: Trocar, intercambiar.
Perversión: Degradación dunha actividade.
Pesadelo: Mal soño.
Peteirar: Bater as aves co peteiro.
Peteiro: Por onde comen as aves.
Políglota: Que sabe expresarse e entenderse en moitos idiomas.
Ponlas: Pólas, ramas.
Popa: Parte traseira do barco.
Póstumo: Dise do que a un lle sucede cando xa está morto.
Poutas: Gadoupas, poutadas. Extremos das patas dos felinos.
Prestidixitación: Ilusionismo, maxia baseada en efectos ópticos.
Proa: Parte dianteira do barco
Pulo: Arroutada, impulso, actuación súbita.

QU
Quitasol: Obxecto que se abre a modo de paraugas para guarecerse do sol.



R
Rachar: Esgazar unha tea.
Radiograma: Comunicado por radiotelefonía.
Ráfega: Racha de vento
Randeeira: Bambán, carriola. Táboa suspendida sobre dúas cordas para bambearse.
Raudo: Rápido, veloz.
Reeditar: Volver editar.
Reiterada: Repetida.
Relinga: Tralla ou corda grosa que vai a barlovento na vela para reforzala.
Remorso: Remordemento. Cargo de conciencia.
Repouso: Pouso, restos sólidos que quedan dun líquido unha vez que se bebeu.
Retraio: Restos.
Reverso: Polo lado do revés.
Roita: Ruta, camiño.
Ronsel: Rastro que deixa na auga o barco pola popa.
Rosa dos Ventos: Roseta, compás, agulla de marear.  Aparello consistente nunha superficie circular onde están representados os puntos cardinais, cunha agulla imantada que indica a dirección norte.
Roteiro:  Guía de ruta.

S
Saudade: Nostalxia, morriña, falta de algo.
Seixo: Croio, coio, pelouro, pedra de cuarzo.
Serán: Última hora da tarde.
Sextante: Instrumento óptico utilizado para medir a altura dos astros co fin de determinar a posición xeográfica dun barco ou dun avión.
Singlador: Singrador, que realiza unha singradura.
Singladura: Singradura:  Distancia que percorre o barco en 24 horas. Viaxe por mar. Rumbo, traxectoria.
Sino de proa: Sino = Campá.
Sofisma: Razoamento falso, aínda que con aparencia de verdadeiro.
Solpor: Atardecer, crepúsculo, entre lusco e fusco.
Sonámbulo : Que anda durmido.
Sonear: Botar unha soneca.
SOS: Sinal de socorro.
Sotavento: Lado da embarcación oposto a aquel do que sopra o vento.
Stock: Acumulación, reserva.

T
Tatexar: Falar entrecortadamente repetindo sílabas.
Tecolear: Teclear, premer cos papos dos dedos as teclas.
Teima: Obsesión, tema recorrente.
Tentar : Tratar de. Palpar.
Timoel : Quen leva o temón ou leme.O que goberna.
Transeúnte: Viandante, xente que pasa.
Transmigración: En xeral, cambiar de lugar. Traslado masivo dun pobo. Trasladarse a alma dun morto a alguén vivo.
Trasbordar: Facer transbordo, mudar de nave.
Trasmán: A trasmán, fóra do  percorrido.
Traspor: Mudar de lugar.
Tremelar: Tremer, ter tremores.
Trincar: Aferrar, coller con forza, capturar.
Trincar

U
Ubicua: Que posúe a habilidade de estar en todos lados.
Unánimes: Que opinan o mesmo, sen disidencias.
Urro: Berro longo.

V
Vagas: Pouco definidas. Como galicismo ten o mesmo significado que ondas
Velame: Conxunto de velas
Ventrílocua: Que parece que fala co estómago, sen mover os beizos.
Versificar: Facer versos regrados.
Vieiro: Camiño, sendeiro, congostra, corredoira.
Violedas: Violetas. Pequenas flores silvestres de cor morada.
Virar: Dar media volta. Dar voltas.
Viúva: Muller á que lle morreu o home.
Vogar: Mover unha embarcación a forza de remos.

X
Xerfa: Escuma do mar
Xiróvaga: Vagabunda, nómada
Xordina: Sordina. Dispositivo que amortigua ou anula a sonoridade de algo.

Z
Zarpar: Deixar porto, desamarrar, iniciar o barco unha viaxe.






      
                                                  

xoves, 29 de xaneiro de 2015

Galiza na Vangarda

Manoel Antonio: De catro a catro





INTENCIÓNS

Encheremol-as velas
c'a luz náufraga d'a madrugada
Pendurando en dous puntos cardinaes
a randeeira esguía
d'o pailebote branco
c'as suas mans loiras
acenan mil adeuses as estrelas

Inventaremos frustradas descobertas
a barlovento d'os horizontes
pra acelerar os abolidos corazóns
d'os nosos veleiros defraudados

Halaremos pol-o chicote
d'un meridián innumerado
N-a illa anónima
de cada singladura
esculcaremos o remorso d'a cidade

Ela noitámbula desfollará
como unha margarida prostibularia
a Rosa d'os Ventos d'o noso corazón

Encadearemos adeuses d'escuma
pra todal-as prayas perdidas
Xuntaremos cuadernos en branco
d'a novela errante d'o vento
Pescaremos n-a rede d'os atlas
ronseles de Simbad

E cazaremol-a vela
sobre o torso rebelde d'as tormentas
pra trincar a escota d'unha ilusión.







A FRAGATA VELLA

Te-los ollos distantes
decorados de rostros xoviais
que os vellos mariñeiros
permutaron polos climas antípodas

Levas no leme
un pulo de brazos tensos
que retorceron os largacíos
horizontes d'o mar

O vento
atortorando
desfollou dos velamios
outonos de mocedades

Mercabas colares circunmeridiáns
nos bazares de estrelas
Amarrabas faros dispersos
co simblador calabrote do ronsel

Floreciches no mar
primaveras amargas
de foulas e escamallos

Inda que o vento encalme
tremela nas túas velas
unha rafega de transmigracións

Nese teu corazón innumerábel
tamén enchen e devalan
as mareas do meu corazón.




TRAVESÍA

Troqueles reiterados

  o reloxe e o Sol
alcuñaron moedas efímeras
que repetían todas
a mesma cara e a mesma cruz

  A costa e o Mar
escamotearon unánimes dorsos
  permutadores d'a mesma
loxincua evasión

  Temos un estrangoado diagrama
repasado por todol-os novelos d'horizonte
que viraron a proa e a Rosa d'os Ventos

  N-a fasquía d'os barcos anónimos
postos a flote pol-a madrugada
  estraviados n-o roteiro d'o serán
  persistiron sempre
a mesma foula e o mesmo ronsel

  Ese intertroque de radiogramas
que reeditaron os faros e as estrelas
  dou-nos a multiplicación monótona
d'as mesmas letras d'o mesmo morse

  Foi a derradeira ráfega de vento
quen nos desfollous de todal-as lembranzas?

  O Mundo
        que xa non sabe
mais que repetir unha volta consabida
  rachou clandestinamente
as follas imprevistas d'os almanaques

  C'as nosas mans suicidas
  espallaremos n-o carroussel d'os ventos
os catro puntos cardinaes
  Mentras
        o timoel
arrumbará proa a Ningures

  Repetiremol-os cansos corazóns
cronometrando monotonías

  N-as velas indecisas
  follea o vento un indelébel
álbum de leit-motiws

  O minuteiro
         (tic-tac)
asumeu o compás d'as travesías







OS CÓBADOS NO VARANDAL

  Atopamos esta madrugada
  n-a gayola d'o Mar
  unha illa perdida

  Armaremos de novo a gayola
  Vai a saír o Sol
improvisado e desourentado

  Xa temos tantas estrelas
e tantas lúas sumisas
que non caben n-o barco nin n-a noite

  Xuntaremos paxaros sin xeografía
pra xogar c'as distanzas
d'as súas áas amplexadoras

  E os adeuses d'as nubes
  mudos e irremediabes

  E armaremos unha rede de ronseles
pra recobrar as saudades
c'o seu viaxe feito
pol-os oucéanos d'o noso corazón.




SOS




  Fomos ficando sós
o Mar o barco e mais nós

  Roubaron-nos os Sol
  O paquebote esmaltado
que cosía con liñas de fume
áxiles cadros sin marco

  Roubaron-nos o vento
  Aquel veleiro que se evadeu
pol-a corda floxa d'o horizonte

  Este oucéano desatracou d'as costas
  e os ventos d'a Roseta
ourentaron-se ao esquenzo
  As nosas soedades
veñen de tan lonxe
como as horas d'o reloxe
  Pero tamén sabemos a maniobra
d'os navíos que fondean
a sotavento d'unha singladura

  N-o cuadrante estantío d'as estrelas
ficou parada esta hora:
  O cadavre d'o Mar
fixo d'o barco un cadaleito

  Fume de pipa Saudade
  Noite Silenzo Frío
  E ficamos nós sós
  sin o Mar e sin o barco
  nós.





AO AFOGADO


  Xa che levaran os ollos
  relingadores de lonxanías
e pescadores de profondidades

  Xa che levaran a voz
  asolagada n-a furna xiróvaga
por onde escoan as tempestades

  Xa che levaran os azos
  enmallados n-a rede sonora
d'os cordaxes ereutos

  O vento aínda escovaba
c'as poutas d'escuma
  n-a xerfa
          mais cadaleitos

  Ibas xuntando soedades
  Por un burato d'o Mar
chopaches un día a buscar-te

  A noiva goleta
  enloitada de branco
  que cose roitas esquencidas
  acena n-o vento as súas velas
como ese pano d'as despedidas.





GARDA DE 12 A 4


  Envergada n-un mastro d'a Lúa
  agarda-nos a meia noite

  O sino de proa
  emoveita voz astral
  zarpou bogando despedidas

  Estraviaron-se os pasos d'o Mar
n-os vieiros d'o vento desertor
  E perdeu-se pol-a popa
  desamarrado
  o ronsel

  Fomo-nos trasbordando
ao cabotaxe d'as constelacións
  Inventores de pseudo continentes
que imos a descobrir
  esculcamol-as roitas
balizadas de loceiros

  C'un faro n-a man
cronometramos o pulso d'as tormentas
que predín os semáforos astraes
  - Prepara-se un naufraxo
  c'a ausenza cómplice d'o Sol!

Vente ventiño d'o mar
vente ventiño mareiro
Vente ventiño d'o mar
vente noso compañeiro

  E as horas a sotavento
van desviando-se de nós

  A alba intrusa
bateu as catro horas
  Era o sino de proa
que tornaba d'o Mar
a voz desarbolada
o velamio frustrado.






RECALADA


 Atoparemos n-o peirán
as follas evadidas
d'o almanaque d'os nosos soños

  As novas rúas de sempre
eishibirán o escaparate
d'as mesmas noivas inéditas

  Fumaremos n-as pipas despeitivas
todal-as transeuntes
hostilidades mudas

  O vaso desbicado n-outro porto
remataremol-o eiquí n-o mesmo bar
  cabo d'o mariñeiro desconecido
  que nos repite a mesma
ubicua sorrisa loira

  N-os burdeles xa saben
que a nosa moeda
ten o anverso de ouro
e o reverso sentimental

  Os ecos imprevistos
d'o noso cantar sonámbulo
apagarán os focos d'a madrugada

  Mañán despertaremos
n-a ausenza d'esta xornada
  Esquivou-se unha folla
d'o diario efusivo

  Eramol-os espeutadores
n-a prestidixitación
d'unha hora artificial.






NAVY BAR

  Este bar ten balances
  E tamén está listo
pra se facer á vela

  Encheron-nos o vaso
con toda a auga d'o Mar
pra compor un cock-tail de horizontes

  Pendurados d'as horas
  atlas xeográficos d'esperantos
están sin tradución
  E tatexan as pipas
c'o ademán políglota d'as bandeiras

  Ese cantar improvisado
é o mesmo
que xa se improvisou n-algures

  Quen chegou avisando-nos
d'esa cita noiturna que temos
c'o vento ao N E
n-a encrucillada d'as estrelas apagadas?

  Eiquí bebe de incónito
o Mariñeiro Desconecido
  - sin xeografía nin literatura -
  A noite d'os naufraxos
  c'o seu brazo salvavidas
  aferrará con nosco unha vela de chubascos

  O vaso derradeiro
estaba cheo de despedidas

  Pol-as rúas dispersas
ibamo-nos fechando
cada un dentro d'a súa alta-mar

  N-o repouso d'algún vaso
todal-as noites naufraga o Bar.




BALADA DO PAILEBOTE BRANCO


Escoitábamos o vento
  rindo-se malévolo
debaixo d'o seu disfraz
  E tamén contou o barco
a hestoria d'o piloto
a d'o gavieiro e a d'o rapaz
  Vós xa sabedes todo
  Eso que dín as estampas
d'o libro de Simbad
  Pero el contou-nos o resto
  "Estreaba o horizonte
unha largacía audaz"...
  O barco foi percorrendo
as cicatrices sentimentaes
que lle deixaron vellos navegantes
  E os adeuses que leva n-a vela
  grabados por miradas
tristes definitivas e distantes
  Un día fixo-se ao mar
c'a parola ceifada n-os beizos
  E xa nunca volveu
  Agora eu busco un vello mariñeiro
  ou unha hestoria d'o pailebote branco
  ou calquer outra cousa...
que sei eu!

  Escoitábamos o vento
  rindo-se malévolo
debaixo d'o seu disfraz
  Pero a hestoria d'o pailebote branco
non-a sabía o piloto
  nin o gavieiro
  nin o rapaz.





O CARTAFOL DO VENTO


  O vento perdeu as follas
d'o seu cartafol
  - Esas que os chubascos
mecanógrafos
  tecolean n-o manual d'os mastros?

  As gavotas non teñen quitasol
  pero fan raudos equilibrios
pol-o aramio transparente
de todal-as ortodrómicas d'o ceo

  O pailebote sin velas
  - serán esas que o vento
levou n-o seu cartafol?
  tamén fai equilibrios n-o ronsel

  C'a boca aberta
  - cai-lle a baba -
  está mirando-nos o babión d'o Sol.






LIED OHNE WORTE


Aboya un esbardar de marusías
tentando os ceos sin atopar a Lua
  Pero a Lua esta noite
desertou d'os almanaques
  Murcha antre duas follas
- violedas pensamentos -
d'o manual póstumo
- outono madrigaes -
que versifiquei eu

  Mansas vagas unánimes
reorgaizan-se detrás d'o vento
  Cando pase a ráfega derradeira
dirá-nos adeus
c'o pano branco d'o gaf-tope
  Alude a un fracaso
de follas amarelas
  e renova-se a sorrisa d'os mastros
  sempre c'as ponlas novas e xoviaes

  Noiva miña
vestida de lua
  que romantizas
¡tan cursi!
pol-o xardín

  Sentei-me a proa
fumando a miña pipa
  Pero outra noite pensarei en ti.



A ESTRELA DESCOÑECIDA



  Eu vin-te decote acobadada
n-aquela fenestra
- tan a trasmán!
  que penduraches d'unha constelación

  O horizonte arrincaba cada día
  pra ti
  a folla d'almanaque d'unha vela

  Pero nunca s'enmallou
n-a falsa rede d'os mapas celestes
a túa loira virxinidade
Cómplice a noite
engayolaba o sestante d'os mariños
inxénuas perversións catalogadas

  Viuva reiterada de todol-os vinte anos
que os mariñeiros repiten
cada volta que afogan
  Endexamais souberon os cadavres sin rumbo
que ti os amortallabas c'o teu ollar

  Emproáramos a meia noite
  A sotavento d'a nosa singladura
vai decote unha nube desarbolada
  C'a súa esponxa de sombra
  borrou pra sempre o teu mudo perfil

  A alba nova sorprendeu-me
cacheando antre os loceiros
unha despedida que se me perdeu.







CALMA DE 6 A 8


  N-a xerfa esbara o Sol
tras d'os ausentes oleaxes
  As velas frouxas
  póstumo rompeolas d'os chubascos
  cosen os farrapos con fíos de sol morno

  Unha gatova ventrílocua
peteirando n-o ouro inmorredoiro
que os afogados deixaron aboyando

  O sol-por fechará-se
dentro d'o mais intauto disco
  As nosas pipas atentas
  acobadadas ao lecer
  Un intre o vapor intruso
coseu de presa a relinga d'o horizonte

  Alén d'o mundo
está o castelo de proa
  Hai un mariñeiro vello
que ven de volta de todol-os naufraxos
  E trai o fio d'as aventuras
- non se sabe o remate-
que as dársenas estantías
viron evadir-se a bardo d'as bric-barcas
- O capitán Pardeiro
non afogou
"Perdeu-se" canda o bergantín-

  Axustou-se a xordina
  largacía coma unha nosa ollada
  a buguina d'o Mar
  Tremela n'a mareta levián
un remorso ou pesadelo
  O navío
        as mans trincadas
  vai borrando c'os pés o ronsel

  Xa non virá o vento
por que a noite fechou todal-as portas
- Esa luz desvelada
n-a fenestra d'a Lua-

  Ao bater a hora imprevista d'o relevo
coseu as adoas soltas
d'o toque d'as Trindades
  O ceo foise abuado e friorento

  Todo finou?
        Oh miragre!
  As mesmas estrelas
  aínda están
  aínda están alí.





DESCOBERTA

  Quen fechou esta noite
a fenestra azul d'o Mar?
  Este Mar fuxitivo
de todal-as riveiras
  Náufrago d'o neboeiro
que desviou o rumbo
d'os puntos cardinaes

  Ficaron as gavotas
tres singladuras a sotavento
  Desourentaron-se os arroaces
  intrusos e impunes

  Hoxe ninguén dá c'a relinga
pra aferrar os panos d'o horizonte
  E este serán tampouco
engayolaremol-o Sol

  O Sol era un paxaro triste
que se pousaba n-o penol.





LECER

  Gavotas que levan n-o peteiro
as cartas d'os mariñeiros namorados
  Vapores burgueses
que nos ofrecen o remborque d'o seu fume
  Pero as nosas velas encalmadas
espantan a bandazos
as horas como moscas

  Vigo está tan lonxe
que se desourentaron as cartas mariñas

  Unha pipa mais
de vagar
  deicar ver a hora que dá o reloxe

  Entra unha fría de vento?
- moi ben!

  Enrolará-se a pausa
n-as suas espiraes

  E non sabemos
  (abonda xa de paréntesis)
engadir-nos outra volta
a todo eso que se nos esquenceu.





S.O.S

  Todos presentíamos que a noite
preparaba algún sofisma
  E o faro estraviado
daba o S-O-S
n-o morse
          - clave Orión -
                        d'as estrelas

  Eses brazos abertos d'a vela
son os mesmos d'o vento
que se despreguizou
  N-a man d'o Mar esquencidizo
os loceiros peteiran a bicada
  A estrela d'os cabarets
  c'un cigarro n-os beizos
  pide lume aos catro puntos cardinaes
  Pol-a Galaxia chea de seixos
un astro vello vai c'o seu farol

  Que dan os almanaques
pra esta meia-noite?
  Pero aínda non sabemos
de que banda vai chegar a meia-noite
  E o faro estraviado
vai esgotar o seu stock de S-O-S.



AO REVERSO DA NOITE


  Loceiros degolados
desangran-se de ouro n-o Mar

  De par de nós
               a Lua
fai ronseles infecundos

  Mentres sonea a mareta
vai folleando n-o libro d'as velas

  Irredentos velamios eshaustos
  resiñados a pendurar d'a cruz

  Estrelas inconscentes
mecanizan o ouseso tic-tac

  A auga toda d'os oucéanos
ensumeu-se n-unha bágoa

  E o pano branco d'o novo día
enxugará os ollos d'o ceo.



ADEUS


  Antre a calima
                         traspondo o meu ollar
  esquivou-se o velamio
  Deixou-nos a badía
chea d'a súa ausenza
e a mañán sin perspeitiva

  Agora en terra
  arredado de min-mesmo
por un oucéano de singladuras
  o vento d'a Ría
vai virando a folla de cada emoción

  - O Sol indiferente
  Sirena augardentosa d'os vapores
  Un retrayo de fume
n-o rompeolas d'a paisaxe
  Os engranaxes d'a grua
esmoen a mañán morna -

  Debaixo d'os meus pasos
xurde o ronsel d'a Vila natal
  Ela c'os brazos cheos de sono
teima salvar-me d'un naufraxo antigo
  E os meus ouvidos incautos
queren dormir n-o colo
d'as cantigas vellas

  Eu cacheaba todol-os segredos
d'as miñas mans valdeiras
  por que algo foi que se me perdeu n-o Mar

  ... alguén que chora dentro de min
por aquel outro eu
que se vai n-o veleiro
                              pra sempre
                              coma un morto
c'o peso eterno de todol-os adeuses.


Manoel Antonio: De catro a catro, 1928









luns, 26 de xaneiro de 2015

Os ismos e os seus manifestos







Neste vídeo podedes consultar algúns aspectos das vangardas das primeiras décadas do século vinte. Para ler algúns manifestos podedes consultar as seguintes ligazóns  :

Fragmentos dos manifestos

Pdf sintetizando as vangardas na Europa e en Galiza 

Pequena colección de manifestos literarios traducidos