O CASTRO DE DONÓN. Inicio de curso 2015-16

O pasado venres, 6 de novembro, Antía, Domingo e Rosa Martínez acompañaron o alumnado de 3º e 4º da ESO ao monte do Facho para darlles a coñecer un dos lugares máis emblemáticos da península do Morrazo. Alí hai unha mestura de restos arqueolóxicos que dan conta do interese que tiñan no mundo antigo estas atalaias naturais. Puidemos ver as Cíes case a tiro de pedra, a illa de Ons perfectamente recortada no medio do Atlántico, na bocana da ría de Pontevedra e moito máis alá, envolveita en neboeiro, a punta de Corrubedo onde se asenta a única duna móbil de Europa. Este país está cheo de lugares impresionantes e estes son só algúns deles. 

Construcións circulares no castro galaico de Donón no monte do Facho

Vello templo romano

A illa de Ons, e ao fondo a punta de Corrubedo. Fisterra, estás aí?

A coroa do castro, lugar estratéxico dende onde se pode divisar, en días claros que peta o vento do Norte, dende Baiona ata Fisterra.

As Cíes e o corredor de Cabo Home

Os de 4º e os de 3º

As profas tentando guarecerse da chuvia arrimadas aos pedróns labrados con inscricións romanas

Moito nos gusta subir aos penedos!


Máis imaxes no galeguai

Audiovisuais que se aproximan á figura do Padre Sarmiento

A voltas co TE e co CHE

O TROTAMUNDOS

Ola Xoan. Que tal andas ? Onde estás ? Despois da última carta, crin que che pasara algo. Eu agora ando en Cuba. Lin unha carta que estaba firmada por ti, pero non era a túa letra, por iso pregúntoche que fas e onde andas. Teño moitas cousas que contarche, así que vou ir empezando. Estiven hai dous meses en Colombia e atopeime con Marta, aquela moza que amei tanto cando viviamos en Toulouse. Cando a vin, pasamos todo o dia xuntos falando do que viviramos ata entón; cando marchei de Colombia, fun para mexico, en concreto a Cancún. Vinme involucrado nun asasinato, pero non te preocupes, só foi que estaba no sitio inadecuado no momento indebido, asi que só fun de testemuña. O crime foi de pelicula ! A vitima era unha comercianta de roupa deportiva pero en realidade, ese negocio servía para o branqueo de diñeiro. Branqueaban o beneficio do trafico de armas, asi que tivo que ser unha axuste de contas. O meu seguinte destino foi Xamaica. Ese é un sitio incrible ! Vai moito sol e alí a xente é humilde e moi hospitalaria. Tamén hai boas festas. Pasei noites enteiras sen durmir (da festa que houbo ali). Teño que confesarche que me encantaría  que vises o panorama que hai alí, íache encantar. O meu último destino antes de Cuba, foi Honduras. Estivo ben pero paseino mellor en Cancún, a pesar do da comercianta de roupa deportiva. Honduras gustoume polo clima e as súas praias. A comida ali é fresca e moi saudable, nada envasado ou precocido. Ben, e como xa che contei, agora estou en Cuba, e espero pasar despois por Brasil, Chile e Arxentina. Onde queira que te atopes, porfavor escribeme. Unha aperta moi forte, amigo.

                                          Gabriel

DENDE A ALDEA
Ola Xulián, escríboche esta carta para informarte de como van as cousas na vila e para preguntarche que tal pola cidade. Na vila agora estamos de festa e é unha mágoa que non esteas aquí connosco; a parte, a túa irmá empezou a saír cun mozo que non che me parece trigo limpo,xa o investigarei; a avoa estivo a piques de morrer hai dúas noites; cando estabamos ceando, deulle un ataque de súpeto e levámola a urxencias, segue en observación pero xa esta mellor. A túa nai pasou tódolos días canda ela en urxencias, estivo moi asustada por se morría. A túa noiva bótate moito de menos e quere volverte ver axiña. Eu sigo aquí no mercado, traballando. Esperamos volverte ver de contado. Como estás pola cidade, vaiche ben a vida? Mándame outra carta para saber que tal te encontras. Recordos dende a aldea.

CONDE CHUCULAT

O PARTIDO

Ola Xavi, o outro día crin que te vira polo paseo que está a carón da miña casa. Cando te vin, fun rápido para a porta e corrín para ir verte. Cando baixei, fun onda ti e ao final non eras ti, era un amigo ao que non miraba había máis de dez anos ( ou máis). Eu o que che quería dicir era que o luns seguinte tiñamos a voda da miña irmá e eu queríate invitar a ti para que viñeses. Se queres, quedamos uns días antes para ver o traxe e tal.
Tamén che quería dicir que hai dous días xogamos un torneo de baloncesto, pero non puiden contactar contigo por que non me dei conta de que xogabas connosco, como non viñas había un ano ou así non lembrei chamarte; eu quéroche dicir que no partido provoquei unha pelexa monumental e á final resolveuse o problema e seguimos xogando ( o partido de baloncesto) e no último minuto eu arrebolei a pelota na canastra e metina, e todos os do equipo lanzáronse sobre min e logo pola noite fomos celebrar o partido que gañamos e logo á mañá seguinte tiven unha resaca xigante.
Iso é o único que che quería dicir, unha aperta. Chámame.


 INCÓGNITA en colaboración con ZOTHURIAN 

PESQUISAS

Querida Lola:

Escríboche esta carta para que saibas que non estás soa nisto. Eu penso que ti non mataches esa persoa. Prométoche que atoparei as probas necesarias para demostrar a túa inocencia.
Vouche contar todo o que levo feito ata o momento:
Fun ao lugar do crime e atopei uns animais mortos no sitio do incendio e leveinos ó forense, este non encontrou ningunha proba que demostrase a túa total inocencia.
Pasaron varios días e como non atopei proba algunha fun falar coa xente da zona. Dixéronme que te viron á hora do crime na casa da rapaza que dúas horas despois apareceu morta. Víronte entrar pero non saír. Ninguén me quería decir nada. Tiñan medo de que lles fixeses o mesmo a eles. Eu seguín crendo que ti non fixeches nada.
Resístome a pensar que es unha asasina. Fun falar cun vello que vivía no cume da montaña. Era un home de poucas palabras e coa mirada perdida. Intentei falar con el
sobre o incendio que aconteceu hai dúas semanas. De súpeto cerroume a porta nos fuciños; este home pareceume sospeitoso, polo tanto volvín ir á súa casa. Díxenche que non descansaría ata demostrar a túa inicencía. O home díxome que tiña medo a desvelar a verdade do que acontecera. Díxome que el fora o asasino. Leveille as probas á túa avogada. Ela fará todo o posible`para sacarte do cárcere. 

HOLMES





                                                  
                                                                       

Maricarme, a nai de Carapuchiña

 Había unha vez unha rapaza chamada Carapuchiña que mandou a súa nai levarlle unha cesta de comida ao lobo, enfermo de catarro na cama.

 A nai de Carapuchiña ía moi anoxada, pois parecíalle moi incómodo ir polo medio do monte, que aínda por riba era o camiño máis longo.

 A nai de Carapuchiña, que para abreviar chamaremos Maricarme, ía pensando no seu novo noivo, cando apareceu a vella do monte, tamén coñecida como avoíña, que lle dixo o seguinte:

- Maricarme, propóñoche un xogo: ti vas pola beirarrúa e eu polo monte, e quen chegue antes gañará unha galleta.

Pero Maricarme non era parva, o único é que non pensaba con regularidade e contestoulle.

- Creo que deberiamos facer ao revés: ti es velliña e con ese monopatín pódeste mancar se vas polo monte. Entón é mellor que ti vaias pola beirarrúa e eu polo monte.

E así quedaron. Como era de agardar, chegou antes a avoíña, que aínda que fose unha anciá xa tiña tres Tour de Francia gañados e soubo enganar o lobo facéndolle crer que era unha xoaniña. Despois de pelexar un bocado, a avoíña fíxolle unha chave de carate e mancouno seriamente. O lobo tivo que ir ao hospital Xeral, pero por culpa dos recortes na Seguridade Social, levoulle moito tempo que o atendesen.

Todo o tempo que lle fixo falta a Maricarme para chegar. Cando chegou, entrou na casa, deixou a cesta enriba da neveira e abeirouse á cama  e deuse conta que algo raro pasaba e preguntoulle ao lobo:

- Pero ti, lobiño, como tes os ollos tan pequerrechos?

E el contestou:

- Ai!, é de tanto andar no chat que me proen.

- E por que tes o nariz tan chato? Dixo ela

- Polo arrefriado que teño, é matador. Dixo el.

- Pero... se tamén che encolleu a boca! Berrou ela.

- É de tanto falar, así que cala xa!

Entón a avoíña saíu da cama e díxolle a Maricarme:

- Gañei, gañei! Así que me debes unha galleta. Non pode ser moi doce, lembra a miña diabete. E tamén quero que me faga ver as estrelas.

Por primeira vez na súa vida, Maricarme pensou no pouco útil que é matarse a repensar as cousas e, deixándose levar por un instinto repentino e descoñecido arreoulle unha moquetada tan grande que quedaron mancadas a vítima e a agresora. Por fin reaccionou e dixo:

- Non querías unha galleta que non fose doce e que che fixese ver as estrelas? Pois aí a tes!

A final acabaron todas no Xeral, incluída Carapuchiña, que caera polas escaleiras preguntándose onde andaría metida Maricarme que non daba regresado.

Unha das fotografías premiadas no concurso fotográfico do Uruguai

realizado en xuño do 2012

Invencionario

Onte fomos ao campo. Mentres eu lle leixaba o disco voador á miña cadela, a miña perseixa menor xogaba co meu curmán aos tendeiros, primeiro ía coguixar un e logo a aoutra.

Á hora de lardar todos tiñamos fame. Todos menos un, Luís, o meu pelinto, que non paraba de laiarse de que ninguén levara unha pibonta e que el quería escoitar o marondo, que xogaba o seu cumpo preferido e tiña que palcar.

Despois de lardar durmimos unha pequena xindra. E á tardiña volvemos para as nosas respectivas gaxelas.

SARA

Queremos tanto a Cortázar

Instrucciones para subir una escalera
		Nadie habrá dejado de observar que con frecuencia el suelo se pliega de manera tal que una parte sube en ángulo recto con el plano del suelo, y luego la parte siguiente se coloca paralela a este plano, para dar paso a una nueva perpendicular, conducta que se repite en espiral o en línea quebrada hasta alturas sumamente variables. Agachándose y poniendo la mano izquierda en una de las partes verticales, y la derecha en la horizontal correspondiente, se está en posesión momentánea de un peldaño o escalón. Cada uno de estos peldaños, formados como se ve por dos elementos, se situó un tanto más arriba y adelante que el anterior, principio que da sentido a la escalera, ya que cualquiera otra combinación producirá formas quizá más bellas o pintorescas, pero incapaces de trasladar de una planta baja a un primer piso.    Las escaleras se suben de frente, pues hacia atrás o de costado resultan particularmente incómodas. La actitud natural consiste en mantenerse de pie, los brazos colgando sin esfuerzo, la cabeza erguida aunque no tanto que los ojos dejen de ver los peldaños inmediatamente superiores al que se pisa, y respirando lenta y regularmente. Para subir una escalera se comienza por levantar esa parte del cuerpo situada a la derecha abajo, envuelta casi siempre en cuero o gamuza, y que salvo excepciones cabe exactamente en el escalón. Puesta en el primer peldaño dicha parte, que para abreviar llamaremos pie, se recoge la parte equivalente de la izquierda (también llamada pie, pero que no ha de confundirse con el pie antes citado), y llevándola a la altura del pie, se le hace seguir hasta colocarla en el segundo peldaño, con lo cual en éste descansará el pie, y en el primero descansará el pie. (Los primeros peldaños son siempre los más difíciles, hasta adquirir la coordinación necesaria. La coincidencia de nombre entre el pie y el pie hace difícil la explicación. Cuídese especialmente de no levantar al mismo tiempo el pie y el pie).    Llegando en esta forma al segundo peldaño, basta repetir alternadamente los movimientos hasta encontrarse con el final de la escalera. Se sale de ella fácilmente, con un ligero golpe de talón que la fija en su sitio, del que no se moverá hasta el momento del descenso. Aí atrás conseguimos este texto de Cortázar on line e púxémolo na pantalla grande da biblioteca para darlle unha lectura tamén grande.  Todo o mundo quedou sorprendido da asombrosa facilidade que o autor ten para expresar da maneira máis complexa que se poida imaxinar os actos reflexos que realizamos sen pensar nos nosos desprazamentos cotiáns. Neste caso, subir unha escaleira. O que nos quedou moi clariño é que a maioría das fazañas que realizamos inconscientemente son moitísimo máis doadas de realizar que de explicar, que ás veces as explicacións constitúen todo o desafío intelectual a realizar e que o corpo está dotado dunha intelixencia especial para a acción que non cabe en ningún tipo de explicacións alén da literatura, que sempre anda de brincadeira. Entón demos renda solta ás nosas capacidades expresivas e propuxémonos facer pequenos textos  con temas inimaxinables. Ou sexa, decidimos algo así como aplicar unha lupa moi potente ao día a día ata conseguir ver con ela todos os pequenos milagros que cada momento ten. E, nalgúns casos, saíron cousas como estas: EU E MÁIS A PEDRA Un día calquera viña de volta a casa. Mentres camiñaba obsevei un momento o chan. Ao facelo encontrei unha pedra. Aquela pedra tiña algo especial, non sei, pero interesoume tanto que a levei comigo a casa. Mentres andaba empezamos a falar, encantábame falar con ela, sabía que sempre estaría disposta a escoitar os meus problemas. Todos os días ía con ela xogar ao fútbol ( era malísima xogando, nunca metía gol), baloncesto, camiñar. Unha vez case morre xa que a levei á piscina e a pobre case afoga. Tiven que facerlle o boca a boca. Un día calquera, faltábame o xeado de morodo da neveira. Pregunteille se o lambera ela pero negouse a dar ningunha resposta. Enfadeime con ela e deixei de falarlle. Cada día estaba máis triste e doíame estar sen ela. Unha semana máis tarde decidín volver a falarlle. A pedra non estaba! O cazurdo do meu irmán pequeno guindouna pola ventá. Despois daquel incidente caín nunha depresión e levoume dous anos saír, pero hoxe en día aínda me quedan secuelas. Ao meu irmán retireille as falas. YOUSSEF CONVERSA TELEFÓNICA Un grupo de homes están na piscina, soa un teléfono e un  deles sae da auga. Colle o aparello e di: - Aló? - Querido? - Querida? - Estás na piscina? - Si - Estou nunha tenda de roupa e acabo de ver un conxunto precioso, podo mercalo? - Pero canto custa? - 155 euros - Ben, vale, se tanto che gusta! - Ah! e acabo de pasar por diante dun concesionario de Mercedes e estaría ben cambiar o BMW......xa......o vendedor díxome que nos facía prezo... - Canto? - 150.000 - Ummmm...ben, de acordo. - Ah! outra cousiña.....pasei por diante dunha inmobiliaria e tiñan en oferta unha casa con xardín moi grande, ao pé da praia.....só 53 millóns. - Ben, vale, pero nada máis eh! - Grazas, cariño. Como te quero! - E eu a ti, meu ben. Despois de finalizar a chamada  o tal volve á piscina co aparello na man e pregunta: De quen é este móbil? PIERO INSTRUCIÓNS PARA RAÑARSE Para empezar tes que notar que che proe algo. Se ves que o pruído non cesa, non tes máis que localizar o sitio, mover o brazo en dirección a ese lugar ata dar co punto exacto. Unha vez alí, colles un dedo e déixalo escorrer esfregando suavemente a uña contra a pel. Se iso non abonda, pódeste servir doutros dedos para repetir o mesmo movemento pero sempre alternándoos, sen perder o ritmo. Non esquezas que andar a rañarse non sempre é bo, no sitio da rañadura pode aparecer unha ferida. E ademais xa o di o refrán...."O comer e o rañar todo mal é empezar" LUCAS