Pardo de Cela. Documental

Documental emitido por TVE2 no ano 2013 sobre Pedro Pardo de Cela, O Mariscal é o protagonista absoluto do convulso século XV galego. Decapitado publicamente na praza maior de Mondoñedo, converteuse nun mito do que se conserva un pequeno romance popular anónimo denominado
O pranto da Frouseira

Castelo de Castrodouro e ao fondo o pico da Frouseira

                                             

A narrativa oral: O home dos meus soños

O que che vou contar dixéronmo nun bar de Monforte un día tomando unha cuncas de viño. 

Seica bastante tempo atrás, unha rapariga nova e fermosa non daba con mozo ningún que lle gustase, e ao que lle facía as beiras sempre lle dicía que non. 

A rapaza, farta de non atopar ninguén do seu xeito, decidiu ir falar coas meigas por ver se lle podían facer un feitizo que propiciase a aparición do home dos seus soños. 

As meigas, loxicamente, vivían afastadas no máis alto do monte. Pois ela subiu ata alí para facerlles o encargo. Cando chegou, as meigas negáronse a saber nada daquel asunto: " O home dos seus soños", vaia trapallada! Despois dunha longa discusión, as meigas aceptaron e botáronlle tal meigallo que xa camiño de volta á aldea bateu con varios homes, algúns descoñecidos, que aseguraban estar perdidiños de amor por ela. No pé do monte había un grupo deles pedíndolle casamento. A rapaza virou vermella primeiro e despois despediunos a todos dicíndolle que non. Camiño da casa atravesou un bosquiño e detrás de cada árbore había un pretendente. 

De alí a pouco tempo a rapaza, farta de tanto galanteo inútil, pois ningún daqueles pretendentes se parecía nin o máis mínimo co que ela soñaba, decidiu suicidarse, o conto non di con que nin como.

Xa o di o refrán: Máis vale paxaro en man que cento a voar

IDEA DE: SABAS

A narrativa oral: Xogando con pantasmas

Contáronme hai tempo unha historia terrible. Era un rapaz de aldea que sempre xogaba cos seus amigos ás agachadas pola noite no verán. O pobre do rapaz morreu xusto antes de dar comezo o verán do 2013. A familia ficou moi doida, igual que os seus compañeiros de xogos.

Por un tempo, os rapaces da aldea estiveron sen xogar como sinal de loito polo compañeiro perdido. Pero un bo día decidiron continuar coa súa vida, os rapaces teñen que xogar, sabes?

A un deles tocoulle apandar e mentres el contaba os outros agachábanse nos sitios máis insospeitados. Por exemplo dentro dunha coviña que case ninguén coñecía. Quen deu con ela, xa notou algo raro ao entrar, pero non lle deu importancia e púxose a atender o xogo. Pero oiu unha voz dentro da cova, era a voz do amigo morto.

Saiu correndo e púxose a berra coma un tolo para avisar aos demais. Os outros pensaron que toleara de verdade e dicíanlle que se deixase de inventos a propósito do defunto. E non tardaron en oír tamén unha voz que berraba dende dentro da cova: Rapaces!!!!!

Era a voz do defuntiño, non daban creto. Ti que pensarías?

- Boteivos de menos todo este tempo, xa pensei que non volviades xogar máis. Agardeivos aquí todo este tempo.....

Non podían velo pero escoitaban a súa voz coa mesma claridade que cando estaba vivo.

De entre as xestas saiu a pantasma do rapaz e os outros quedaron abraiados.

Calquera de nós os que estamos aquí oíndo o conto correriamos como nunca. Pero eles  non, eles quedaron a xogar con ela, porque era unha pantasma amiga.

IDEA DE: CABEZÓN

FAUSTINO SANTALICES & coplas de cego

Coincidindo co certame de regueifas aí tendes un exemplo de cantares de cego, o Romance de don Gaiferos , interpretado maxistralmente por Faustino Santalices, acompañado da zanfona. A zanfona é unha orquestra completa. Xa investigaremos máis nela. Disfruádeo, destas cousas xa non quedan.