Territorios inventados ( micropoemas)

Miña nai mandoume ir facer a compra, díxome que fose a por medio kilo de narís de paiasos, dous ladrillos con abelás, e  grans de arena para rebozar os filetes; tamén me dixera que collera catro balóns laranxas para o almorzo do día seguinte. Cando fun pagar  algo chamou a miña atención, a caixeira tiña unhas perlas que brillaban cando sorría.
TMT

Estaba na praia camiñando,

mentres a area de veludo

aloumiñaba os meus pés.

Escoitando as ondas romper

como se estivesen a murmurar 

a letra dunha canción, 

e vendo como o algodón do ceo

se ía afastando do sol.

SIDNEI

 Estaba eu no meu cuarto, cando soou unha música que me indicaba que había alguén esperando que abrise a porta. Cando abrín, unha mancha negra que logo enchería a miña vida de cor asomaba a súa cabeciña por debaixo dunha manta.

En canto o metín no meu salón, comenzou a saltar. Parecía feliz no que sería o seu novo fogar.

ZAIRA

Cando cheguei ao medio e medio do escenario, decateime de que non ía ser capaz. O ameazante ruído da xente era coma unha tormenta. Tiña medo. Que digo medo? Pánico, puro pánico. Estabamos sós: un micro, 10.000 persoas e mais eu, e o seu ruído eran fortes trebóns. Malditos sexan todos os que me dixeron que nacín para isto. Maldito sexa eu por confiar na súa palabra. Tentei falar, pero non saía nin un fío de voz da miña gorxa. Definitivamente, non era capaz: a miña vista anubrouse, e a tormenta cesou.

COLLEL

A miña viaxe a Canadá comezou no aeroporto. Este lugar é como un niño de aves migratorias que voan a diferentes lugares. Ou como un formigueiro, cheo de formigas que saen  para buscar o mellor para elas.

Xa dentro do paxaro, Canadá paréceme un lenzo de cor verde salferido  dun sucre moi branco e denso que lle dá  un aspecto navideño. No chan,  pódese ver un labirinto de columnas que se elevan cara o ceo sen final algún. Ten moita vida o lugar: o rei do bosque coa súa enorme coroa acompañado polos súas compañeiras e paxaros sen plumas que voan de árbore en árbore.

Pola noite a aurora boreal lévate a creer que os espíritos do bosque e dos nosos antespasados e familiares seguen connosco e sopran o vento frío para que te axude nos momentos difíciles.

 ANTONTEIS

O neno saíu  dar unha volta, ía unha calor  infernal e decidiu ir a unha xeladaría. Comprou un facho con chama branca e ao saborealo sentiu unha sensación fría coma o inverno.

AP9

Estaba saÍndo da casa, caían chuzos e tiven que coller un paraugas. A medida que ía acercándome ao meu destino a chuvia convertíase en puntas que se cravaban na miña pel. Xa terminando a tarde,  a escuma gris do ceo volveuse aínda máis negra. 

AAL

Onte fun como un caracol á panadería comprar a mellor torta de Santiago, atopeina e semellaba un campo cuberto de neve, e no medio unha arbore caida.

GR2

As ventás das casas son coma os ollos das persoas,

observan pero non din nada.

As ventás son ollos tranquilos ,miran as persoas caminando,correndo…

pero non se moven.

Os ollos das casas ven pasar o tempo facendo sempre o mesmo ,

ollando o mundo.

C8 

A folla que aboiaba polo suspiro da terra.
O fume que se alzaba polo ruxido da fogueira.
A auga que berraba ao caer da fervenza.
O todo que  exhalaba ao converterse en nada.
A vida que murmuraba por culpa da morte.

?

Onte durmín como un bebé, abrazada ao meu peluche, o que me rouba un sorriso cada vez que o vexo.

Ata que apareceu o día resoando a campá.

AP7

Hai días nos que os días paran. Días nos que podes atopar instantes fermosos coma xemas, xemas fermosas coma persoas e persoas que fan os máis fermosos instantes.

Eu coñecín a xema da miña vida, nun día no que o tempo morreu e naceu. Nun día no que o ceo decidiu rir e chorar.

Eu coñecín o brillo das alfaias. O fulgor das risas, dos soños e das bágoas. Todo iso o atopei nunha persoa.

No mesmo día que deixei de soñar que vivía, para vivir na procura de qué soñar.

PEPA

 

 Os meus ollos son pequenas fiestras que abren ó mencer e pechan ó solpor, como o nacemento e a morte de cada día. Móllanse as miñas fiestras os días os días de tristeza.

MALDIVAS

Onte  lin no xonal que está noite ía  nevar , así que cando espertei  vestinme  coma un raio e saín á estrada.

Todo estaba cuberto por azucar glas e non podía parar de mirar ao meu redor , era unha paixase tan bonita e tan branca... pero a miña vista centrouse neses ollos azuis mar do meu veciño que estaba tan alegre coma min por poder ver esa paixase.  

C21

Era unha mañá coma outra calquera, fun ao supermercado  facer a compra, cando fun a un pasigo coller a comida notei como as lámpadas do teito brillaban coma o lume de san Xoan. Logo fun  á carniceria e atopeime cuns asasinos cortando a carne do porco, saín alporizado e agocheime nunha tenda onde vendian peles de animais expostas, todas de diferente forma e cores e tamaños.  

BURBIA

Ía a nena camiñando pola praia descalza, os finos grans da fariña metíanselle entre as dedas de boneca, e as nubes tapabn o Sol que brillaba máis que o sorriso máis branco do mundo,  máis que a escuma dos linces mariños.

MES

 ELA: Os seus cabelos son ouro, os seus ollos  coma soles  e cando dorme eclípsans; os seus beizos son como doces nubes. É fraxil coma un cristal, tenra como un bebé e bonita coma un diamante.

CHAMPÚ

Cheguei a esa caixiña de pedra e metinme no sobre, no meu pequeno sobre, xa era case media noite e podíanse observar as faíscas escintilando pola xanela, quedei deitado comendo teito e soñando na miña nube. Case escoitaba eses monstros que se alimentan do vento do mar e que batían coa forza dos mariñeiros cando van pescar suando coma testemuñas falsas no inferno do verán.

GALIA

Poemas feitos a man

Sobrevoando territorio DADA, os de 4º da ESO compuxeron mensaxes poéticas seguindo as famosas instrucións de Tristan Tzara e aquí están algúns exemplos

SONO E SOÑOS

 

Un modo de transporte moi raro

Estoú nun lugar moi oscuro e non se ve nada. 

De repente vexo un paxaro moi pequeno. 

Que pinta ese paxaro aqui? 

Como podo velo se todo esta moi escuro?  

Non o sei.  

Sen embargo o paxaro creo que non me ve. 

Pego un grito forte e de repente o paxaro se acerca cara min e colleme coas suas poutas e levantame cara arriba.

Onde me levas? Qe queres de min? 

Son preguntas tontas porque dende logo o paxaro non pode falar. 

O paxar sóltame e agora estoú caendo nun pozo mi escuro e grande. 

Que está pasando? Iso é unha broma?

Estou indo cara abaixo e mentras caío vexo que abaixo hai unha festa. 

Unha festa? 

Pois si era unha festa.O meu instinto festeiro fixome querer participar na festa pero  non podo chegar porque de novo aq uel paxaro aparece e cólleme coas súas poutas pola blusa. Maldito paxaro.  estaba eu pensando, coa gana que tiña eu de participar nesa festa. 

E agora cara onde vai levarme? Non teño nin idea.Espero que sexa cara outra festa,pero resulta que non.

O paxaro lévame lonxe mi lonxe e ó parecer será o meu avión mentrae eu estea por aquí.  

M.E.

Había un sol que se transformou nun limón, tras iso nunha mazá e da mazá a unha laranxa, en entón foi un balón que se lanzou onda min e espertei.

 KawaiiGirlChan

 COLECTORES ASASINOS

Estaba na miña habitación e miña nai veume buscar para ir cear.

Pedira unhas pizza desas que veñen nunhas caixas de cartón.
Cando ía  sentar na mesa para cear,  dime miña nai: "Lucia, antes de sentar á mesa podías ir  tirar as caixas das pizzas nos colectores de reciclaxe, no azul eh.
A min non me quedou outra e fun.
Cando cheguei abaixo o colector azul quedábame moi lonxe e, por preguiza, tirei as caixas no colector de vidro.
Cando dei a volta para regresar a casa, non podía avanzar, era como se alguén me estivese agarrando.
Dei a volta e o colector amarelo estábame agarrando dun brazo, e cada vez me acía mais dano.Eu choraba e choraba, non era capaz de andar.
E de repente o colector díxome : " Es unha desvergoñada, hai que reciclar, así vai o mundo.

O conlector íame comer!

LUCÍA

Pesadelo no burguer king

Estaba eu camiñando por unha rúa que ao comezo tiña un burguer king e no outro extremo a miña casa. Eu saín camiñando cara o burguer king, a rúa era toda recta, e polas beiras estaba repleto de edificios; cando estaba chegando notei que cada vez ía mais lento e deime conta de que me estaba a transformar nun happy meal, cando voltei  mirar cara enriba había moitas hamburguesas, patacas e sobres de ketchup que viñan por min, era todo un menú King aforro, pero cada vez saían máis e máis dos edificios, pero de repente vin como chegaban por detrás miña moitos big-macs, as súas respectivas patacas e sobres de salsa, tamén acudían moitos mcflurrys e mais happy meals coma min. Este grupo que viña na miña axuda acurralou ós outros e devorounos. Eses nenos querían venderme para que me comese un neno.

 Sr. Picaporte

 
Axitación.
Estaba eu xogando nun campo apartado da cidade cando, sen darme conta,  estaba tirado no chan e non podía abrir os ollos,  pero ao pechar e volver a abrir os ollos estaba no día anterior ao do accidente. Estaba tumbado na cama cando un amigo me dixo polo móbil se íamos xogar a unha solaina, eu sabía que non debía ir pero inconscientemente dixen que si e, como me temía, nun abrir e pechar de ollos estaba outra vez no dia anterior;  queria saber que estaba pasando pero non conseguía encontrar a resposta, cada vez que meu amigo chamaba, eu dicía que si contra a miña vontade,  eu peguntáballe se non se acordaba de nada, e como me temía só o recordaba eu. Sabía o que tiña que facer,  tiña que evitar que esa pelota me dese na cabeza para non volver repetir a mesma escena durante toda a vida. Ese día estaba mais atento ao que sucedía ao redor miña ca a min mesmo,  de repente deime conta de que un obxecto ía impactar contra min pero para sorpresa miña era unha almofada,  esquiveina e sen máis espertei,  resulta que era a miña nai que estaba batendo a almofada contra min para espertarme e recordei que no soño o que sempre me golpeaba na cabeza era unha almofada, máis ca un soño parecía un pesadelo.

 (Decex) 

O home do can.

Estaba nunha sala chea de libros azuis e paredes brancas, con dúas amigas. De súpeto, escoitamos un ruído e asomeime á porta a ver se vía algo. Fóra había unhas escaleiras que parecían interminables, e nada estraño. Intentamos averiguar de que eran eses libros pero parecían escritos noutro idioma. De súpeto oín outra vez o ruído e volvinme asomar á porta, aínda que esta vez vin unha sombra dun home e dun can, vía como pouco a pouco se aproximaban máis á porta. Nas súas sombras reflexábase algo que non me transmitía nada bo. As tres, asustadas, non sabiamos onde meternos, e cando abrín a porta para ver se estaba preto xa de nós, vin o seu rostro cun sorriso malvado e o can sen parar de ladrar. Querían levarnos con eles.. E así foi, de súpeto sumerxímonos nun sono profundo no que todo era de cor negra.

 And.

 

UN PESADELO MARABILLOSO

Quero levantarme da cama,pero non son capaz.

Fago forza,pero nada,é como se tivese chumbo nas pernas.

Volvo facer forza.máis forza,moita forza,e ,por fin,consigo moverme.

Por desgraza fixen DEMASIADA forza  e comezo a caer da cama.

So son uns segundos, pero parecen horas,e cando, por fin, chego ó chan noto como este se converte en auga.

Non o podo crer ! 

En apenas uns segundos paso de estar na miña cama a unha piscina.

Comezo a afundirme, primeiro despacio , pero despois aumenta a velocidade.

Pecho os ollos, e entón oio como alguén me chama.

Abro os ollos.

Non pode ser !

Teño aos meus pais ao pé da cama dicíndome que me tranquilice, que só foi un pesadelo.

Si, como se fose tan sinxelo.

O que eles non saben é que o pesadelo comenzou no momento en que espertei.

AINOA

                                        

O MÁIS FERMOSO RECORDO

Estaba no meu cuarto,durmida,cando de súpeto un berro da miña tía espertoume,e non sei por que tiven moito medo.Fun correndo ao celeiro,pechei a porta de madeira cunha placa xigante de madeira,coma esas placas utilizadas nos filmes medievais para pechar as portas dun castelo.

A miña tía comezou a bater na porta,non sei por que pero tiña medo dela,queria fuxir pero non habia onde agocharse,o celeiro tiña o tamaño dun pequeno cuarto.A miña tía comezou a bater máis forte,eu ao tentar correr,caín cunha placa de madeira que había no chan.Mentres tanto,miña tía conseguiu abrir a porta,e foi cando descubrín que non era a miña tía,era....o boneco de Mario Bros que me mercaran para o meu sétimo aniversario e que hai dous anoso botara ao lixo porque xa non xogaba con el xa me fixera maior.

O boneco ruxiume,coma cando un predador vai cazar a súa presa.Deitada no chan,non podía escapar,entón Mario colleume dun pée arrastroume fóra do celeiro para levarme xunto a un recipiente de lixo que había á beira da casa da miña tía.Mario quería botarme ao lixo coma cando eu o botara anos atrás.Cando estaba caendo o interior do lixo...espertei

Epílogo:

Estaba no meu cuarto,na miña cama e deime de conta de que todo fora un soño,aínda que me sentía mal,como culpable..

O día seguinte,compreille un boneco de Mario Bros o meu irmán de 8 anos,e díxenlle que aínda que cansase de xogar co boneco,que nunca o botase ao lixo,que o mellor era conservalo de recordo,porque cando un se fai maior o máis fermoso que ten son os recordos de cando un era pequeno.

ComfortablyNumb 

 Un soño de medo

Estaba na piscina municipal de Antas de Ulla e recoñecina polos esvaradoiros. Funme tirar polo branco que era un dos meus favoritos e despois, non sei o por que, decidín tirarme polo esvaradoiro do tubo negro, estraño, xa que daquela eu tíñalle medo á escuridade; cando subín para tirarme, arrepentinme, xirei cara atrás mais á xente que estaba tras de min, mirábanme coma se quisexen matarme, así que me tirei; pechei os ollos e só escoitaba o son da auga, mais cando algo me fixo dano, abrinos, o meu peor terror envolvía o tubo escuro, paiasos, paiasos por todos lados, eu só berraba de medo e o esvaradoiro non parecia ter fin, e así todo o tempo ata que espertei.

  

CERTAME LITERARIO 2014. TEXTOS PREMIADOS

UNHA LENDA

Eu ía pola beira do Miño á procura dalgunha persoa que me puidese contar a lenda da Lamprea bendita por Bieito XVI.

Eu xa levaba uns días buscando cando atopei un pescador que estaba a armar unha pesqueira. Díxome que a lenda a sabía pero non a ciencia certa, entón aconselloume que fose onda Cristopher, un mariñeiro que levaba percorrido ao longo da súa vida miles de lugares ( por ríos, mares, océanos). O pescador, que se chamaba Esteban, díxome que Cristopher non era un home calquera, senón un home peculiar. Tal como me dixera Esteban, fun a casa de Cristopher.

A casa era de pedra, coas portas de madeira e as ventás azuis. O patio non era moi extenso, había un camiño que daba ás cortes. Cando chamei á porta, sáeme un home alto, de corpo forte e con carácter.
- Que queres, rapaz?, díxome
- Veño de parte de Esteban, o pescador, que quero saber unha cousa, díxenlle
- E que cousa é esa?, contestoume
-Queria saber a lenda da Lamprea Bendita, díxenlle
- Pois claro que cha conto! agarda aquí un momento que vou á tenda de Xoana mercar unhas cervexas, díxome
-De acordo, dixen eu.

Pasaron dúas horas dende que Cristopher fora á tenda. Eu temía o peor, a tenda da Xoana non estaba máis que a douscentos metros, O meu temor fíxose realidade cando vin chegar un empregado de Santa Lucía que ía poñer unha esquela no Camiño das Raposas.

MANUEL MARTÍNEZ, 2º ESO





QUE TAL?


"Ei, que tal?"
- Ben


Ben!
Como podes estar ben vivindo neste planeta?
Cando a inxustiza e a dor son o prato de cada mesa?

Xente hai que morre de fame
de enfermidade con cura
Nenos mándanse a batallas
de guerras que non son súas

Ben
Ben
con mulleres maltratadas
con políticos corruptos
a incumprir leis que redactan

Venden duascentas nenas
En Nixeria secuestradas
En Juárez xa son milleiros
as mulleres violadas

Ben
di que está ben
cando en fronte da súa casa
vive un pobre home enfermo
durmindo baixo unhas caixas

O racismo é abundante
inmigrantes desprezados
en Ceuta para afastalos
poñen coitelas nos valos

Ben
séntense ben
porque eles non o sofren,
o diñeiro os rescata
xa que hoxe en día con cartos
podes mercar ata as almas

Egoísmo e hipocresía
temos pra dar e tomar
ONG  boa excusa
coa que algúns logran roubar

Ben
aínda din que están ben
é mentira, é un engano
aínda que os medios non o digan
aínda que non saia no Faro
neste mundo hai sufrimento
ciscado por todos lados

Só tes que abrir os ollos
quitar a venda e botala
descubrir que en cada esquina
chora unha alma desolada
farta de pasar a vida
sufrindo sen recibir nada.

MARIA LÓPEZ, 1º BACHARELATO



SEN TÍTULO

Necesito escribir outra canción
plasmar no papel todo o meu rancor
sen xustiza non pode haber paz
na urbe contrólannos cada día máis
resistamos polos nosos dereitos
non quero que lle fagan aos meus fillos o que a sociedade nos ten feito
ás veces soño con empuñar un fusil e mandar á merda todo
pero penso na miña xente e creme que me controlo
chámame radical quen non sabe o que iso significa
penso manifestarme contra calquera tipo de inxustiza
a historia de España está tan sucia como a fortuna do monarca
o segundo país máis corrupto onde o diñeiro manda
gustaríame dar a vida por unha causa xusta
pero non me creo máis ca ninguén, esas cousas non me gustan
eu son anarquista non terrorista, non sigades esa conduta
infórmate primeiro e logo pídeme desculpas
ergamos as nosas mans ergamos a nosa voz
non deixes que te opriman aspira a un mundo mellor
soño como morre un rei na Moncloa
non quero que ese fascista entre luxos morra
plantéome se montar unha emisora de radio
para seguir informando en todos os barrios
que a xente abra os ollos dunha vez
o descontento popular só ten que crecer
acabemos dunha vez cos nosos opresores
que estale unha revolución contra o estado que nos fode
se isto pasa serei o primeiro en saír da casa
defenderei a liberdade nas barricadas camaradas
esta época é a da estupidez
lévalo na camisola pero non sabes quen foi o Che
veña tío, que nos despistan con chorradas
pegan catro gritos no Sálvame mentres planean outra estafa
o hipócrita de turno di que o peor está superado
pero segue media España na cola do paro
el está tranquilo co seu soldo vitalicio
eses porcos ricos sácanme de quicio
non te creas mellor ca nós por teres máis diñeiro
o pobo ten algo máis forte, espírito guerrilleiro
temos simpatía cos pisoteados mortos
ti só pensas no teu cú por iso nos dás noxo
crear fronteiras é actitude racista
outra cousa sería socializar a autonomía
todos somos o mesmo sen importar onde crezas
somos cidadáns do planeta e non deste sistema
cando unha lei é inxusta o correcto é desobedecer
valoro a Ghandi pero o meu maior exemplo é o Che
Ernesto Guevara fixo o que había que facer
loitando por causas xustas en calquera parte do planeta
avanzando con Fidel e o seu fusil na selva
hoxe en día non está pero vive no meu corazón
dime todos os días que pase á acción
que saia cara á rúa e empece a revolución
loitar contra as inxustizas farame un home mellor
non te sintas orgulloso de seres español
senón de estares vivo e loitar contra a explotación
mentres teña alento penso loitar contra vós
tal vez estrague a miña vida loitando pola paz de todos
calar por medo sería os meus principios desfacer
se algo teño claro é que nacín para combater

DIEGO PÉREZ, 2º BACHARELATO

COMENTARIO A PÉ DE OBRA:

Os textos sufriron lixeiras variacións con respecto á versión orixinal entregada para o certame. Estas variacións correspóndense case exclusivamente coa correción de erros por castelanismo, que, como levamos insistindo ata a saciedade, son préstamos innecesarios do idioma veciño. Se a alguén lle proe, que non se rañe, que o faga saber á redacción deste caderno, que falando a xente,  normalmente, enténdese. Un saúdo a todo o colectivo de artistas creadores do pequeno universo do Uruguai.

A narrativa oral: O home dos meus soños

O que che vou contar dixéronmo nun bar de Monforte un día tomando unha cuncas de viño. 

Seica bastante tempo atrás, unha rapariga nova e fermosa non daba con mozo ningún que lle gustase, e ao que lle facía as beiras sempre lle dicía que non. 

A rapaza, farta de non atopar ninguén do seu xeito, decidiu ir falar coas meigas por ver se lle podían facer un feitizo que propiciase a aparición do home dos seus soños. 

As meigas, loxicamente, vivían afastadas no máis alto do monte. Pois ela subiu ata alí para facerlles o encargo. Cando chegou, as meigas negáronse a saber nada daquel asunto: " O home dos seus soños", vaia trapallada! Despois dunha longa discusión, as meigas aceptaron e botáronlle tal meigallo que xa camiño de volta á aldea bateu con varios homes, algúns descoñecidos, que aseguraban estar perdidiños de amor por ela. No pé do monte había un grupo deles pedíndolle casamento. A rapaza virou vermella primeiro e despois despediunos a todos dicíndolle que non. Camiño da casa atravesou un bosquiño e detrás de cada árbore había un pretendente. 

De alí a pouco tempo a rapaza, farta de tanto galanteo inútil, pois ningún daqueles pretendentes se parecía nin o máis mínimo co que ela soñaba, decidiu suicidarse, o conto non di con que nin como.

Xa o di o refrán: Máis vale paxaro en man que cento a voar

IDEA DE: SABAS

A narrativa oral: Xogando con pantasmas

Contáronme hai tempo unha historia terrible. Era un rapaz de aldea que sempre xogaba cos seus amigos ás agachadas pola noite no verán. O pobre do rapaz morreu xusto antes de dar comezo o verán do 2013. A familia ficou moi doida, igual que os seus compañeiros de xogos.

Por un tempo, os rapaces da aldea estiveron sen xogar como sinal de loito polo compañeiro perdido. Pero un bo día decidiron continuar coa súa vida, os rapaces teñen que xogar, sabes?

A un deles tocoulle apandar e mentres el contaba os outros agachábanse nos sitios máis insospeitados. Por exemplo dentro dunha coviña que case ninguén coñecía. Quen deu con ela, xa notou algo raro ao entrar, pero non lle deu importancia e púxose a atender o xogo. Pero oiu unha voz dentro da cova, era a voz do amigo morto.

Saiu correndo e púxose a berra coma un tolo para avisar aos demais. Os outros pensaron que toleara de verdade e dicíanlle que se deixase de inventos a propósito do defunto. E non tardaron en oír tamén unha voz que berraba dende dentro da cova: Rapaces!!!!!

Era a voz do defuntiño, non daban creto. Ti que pensarías?

- Boteivos de menos todo este tempo, xa pensei que non volviades xogar máis. Agardeivos aquí todo este tempo.....

Non podían velo pero escoitaban a súa voz coa mesma claridade que cando estaba vivo.

De entre as xestas saiu a pantasma do rapaz e os outros quedaron abraiados.

Calquera de nós os que estamos aquí oíndo o conto correriamos como nunca. Pero eles  non, eles quedaron a xogar con ela, porque era unha pantasma amiga.

IDEA DE: CABEZÓN

LUÍS SEOANE: As ratas

Adaptación do poema de Seoane de NUCLO

A voltas co TE e co CHE

O TROTAMUNDOS

Ola Xoan. Que tal andas ? Onde estás ? Despois da última carta, crin que che pasara algo. Eu agora ando en Cuba. Lin unha carta que estaba firmada por ti, pero non era a túa letra, por iso pregúntoche que fas e onde andas. Teño moitas cousas que contarche, así que vou ir empezando. Estiven hai dous meses en Colombia e atopeime con Marta, aquela moza que amei tanto cando viviamos en Toulouse. Cando a vin, pasamos todo o dia xuntos falando do que viviramos ata entón; cando marchei de Colombia, fun para mexico, en concreto a Cancún. Vinme involucrado nun asasinato, pero non te preocupes, só foi que estaba no sitio inadecuado no momento indebido, asi que só fun de testemuña. O crime foi de pelicula ! A vitima era unha comercianta de roupa deportiva pero en realidade, ese negocio servía para o branqueo de diñeiro. Branqueaban o beneficio do trafico de armas, asi que tivo que ser unha axuste de contas. O meu seguinte destino foi Xamaica. Ese é un sitio incrible ! Vai moito sol e alí a xente é humilde e moi hospitalaria. Tamén hai boas festas. Pasei noites enteiras sen durmir (da festa que houbo ali). Teño que confesarche que me encantaría  que vises o panorama que hai alí, íache encantar. O meu último destino antes de Cuba, foi Honduras. Estivo ben pero paseino mellor en Cancún, a pesar do da comercianta de roupa deportiva. Honduras gustoume polo clima e as súas praias. A comida ali é fresca e moi saudable, nada envasado ou precocido. Ben, e como xa che contei, agora estou en Cuba, e espero pasar despois por Brasil, Chile e Arxentina. Onde queira que te atopes, porfavor escribeme. Unha aperta moi forte, amigo.

                                          Gabriel

DENDE A ALDEA
Ola Xulián, escríboche esta carta para informarte de como van as cousas na vila e para preguntarche que tal pola cidade. Na vila agora estamos de festa e é unha mágoa que non esteas aquí connosco; a parte, a túa irmá empezou a saír cun mozo que non che me parece trigo limpo,xa o investigarei; a avoa estivo a piques de morrer hai dúas noites; cando estabamos ceando, deulle un ataque de súpeto e levámola a urxencias, segue en observación pero xa esta mellor. A túa nai pasou tódolos días canda ela en urxencias, estivo moi asustada por se morría. A túa noiva bótate moito de menos e quere volverte ver axiña. Eu sigo aquí no mercado, traballando. Esperamos volverte ver de contado. Como estás pola cidade, vaiche ben a vida? Mándame outra carta para saber que tal te encontras. Recordos dende a aldea.

CONDE CHUCULAT

O PARTIDO

Ola Xavi, o outro día crin que te vira polo paseo que está a carón da miña casa. Cando te vin, fun rápido para a porta e corrín para ir verte. Cando baixei, fun onda ti e ao final non eras ti, era un amigo ao que non miraba había máis de dez anos ( ou máis). Eu o que che quería dicir era que o luns seguinte tiñamos a voda da miña irmá e eu queríate invitar a ti para que viñeses. Se queres, quedamos uns días antes para ver o traxe e tal.
Tamén che quería dicir que hai dous días xogamos un torneo de baloncesto, pero non puiden contactar contigo por que non me dei conta de que xogabas connosco, como non viñas había un ano ou así non lembrei chamarte; eu quéroche dicir que no partido provoquei unha pelexa monumental e á final resolveuse o problema e seguimos xogando ( o partido de baloncesto) e no último minuto eu arrebolei a pelota na canastra e metina, e todos os do equipo lanzáronse sobre min e logo pola noite fomos celebrar o partido que gañamos e logo á mañá seguinte tiven unha resaca xigante.
Iso é o único que che quería dicir, unha aperta. Chámame.


 INCÓGNITA en colaboración con ZOTHURIAN 

PESQUISAS

Querida Lola:

Escríboche esta carta para que saibas que non estás soa nisto. Eu penso que ti non mataches esa persoa. Prométoche que atoparei as probas necesarias para demostrar a túa inocencia.
Vouche contar todo o que levo feito ata o momento:
Fun ao lugar do crime e atopei uns animais mortos no sitio do incendio e leveinos ó forense, este non encontrou ningunha proba que demostrase a túa total inocencia.
Pasaron varios días e como non atopei proba algunha fun falar coa xente da zona. Dixéronme que te viron á hora do crime na casa da rapaza que dúas horas despois apareceu morta. Víronte entrar pero non saír. Ninguén me quería decir nada. Tiñan medo de que lles fixeses o mesmo a eles. Eu seguín crendo que ti non fixeches nada.
Resístome a pensar que es unha asasina. Fun falar cun vello que vivía no cume da montaña. Era un home de poucas palabras e coa mirada perdida. Intentei falar con el
sobre o incendio que aconteceu hai dúas semanas. De súpeto cerroume a porta nos fuciños; este home pareceume sospeitoso, polo tanto volvín ir á súa casa. Díxenche que non descansaría ata demostrar a túa inicencía. O home díxome que tiña medo a desvelar a verdade do que acontecera. Díxome que el fora o asasino. Leveille as probas á túa avogada. Ela fará todo o posible`para sacarte do cárcere. 

HOLMES





                                                  
                                                                       

caligramas

O NÓ DA GRAVATA

idea de SK8

CHAVE E BARCO

VISIÓN

idea de NUCLO

DUNAS

idea de J10

( fai clic nas imaxes para ampliar)

Maricarme, a nai de Carapuchiña

 Había unha vez unha rapaza chamada Carapuchiña que mandou a súa nai levarlle unha cesta de comida ao lobo, enfermo de catarro na cama.

 A nai de Carapuchiña ía moi anoxada, pois parecíalle moi incómodo ir polo medio do monte, que aínda por riba era o camiño máis longo.

 A nai de Carapuchiña, que para abreviar chamaremos Maricarme, ía pensando no seu novo noivo, cando apareceu a vella do monte, tamén coñecida como avoíña, que lle dixo o seguinte:

- Maricarme, propóñoche un xogo: ti vas pola beirarrúa e eu polo monte, e quen chegue antes gañará unha galleta.

Pero Maricarme non era parva, o único é que non pensaba con regularidade e contestoulle.

- Creo que deberiamos facer ao revés: ti es velliña e con ese monopatín pódeste mancar se vas polo monte. Entón é mellor que ti vaias pola beirarrúa e eu polo monte.

E así quedaron. Como era de agardar, chegou antes a avoíña, que aínda que fose unha anciá xa tiña tres Tour de Francia gañados e soubo enganar o lobo facéndolle crer que era unha xoaniña. Despois de pelexar un bocado, a avoíña fíxolle unha chave de carate e mancouno seriamente. O lobo tivo que ir ao hospital Xeral, pero por culpa dos recortes na Seguridade Social, levoulle moito tempo que o atendesen.

Todo o tempo que lle fixo falta a Maricarme para chegar. Cando chegou, entrou na casa, deixou a cesta enriba da neveira e abeirouse á cama  e deuse conta que algo raro pasaba e preguntoulle ao lobo:

- Pero ti, lobiño, como tes os ollos tan pequerrechos?

E el contestou:

- Ai!, é de tanto andar no chat que me proen.

- E por que tes o nariz tan chato? Dixo ela

- Polo arrefriado que teño, é matador. Dixo el.

- Pero... se tamén che encolleu a boca! Berrou ela.

- É de tanto falar, así que cala xa!

Entón a avoíña saíu da cama e díxolle a Maricarme:

- Gañei, gañei! Así que me debes unha galleta. Non pode ser moi doce, lembra a miña diabete. E tamén quero que me faga ver as estrelas.

Por primeira vez na súa vida, Maricarme pensou no pouco útil que é matarse a repensar as cousas e, deixándose levar por un instinto repentino e descoñecido arreoulle unha moquetada tan grande que quedaron mancadas a vítima e a agresora. Por fin reaccionou e dixo:

- Non querías unha galleta que non fose doce e que che fixese ver as estrelas? Pois aí a tes!

A final acabaron todas no Xeral, incluída Carapuchiña, que caera polas escaleiras preguntándose onde andaría metida Maricarme que non daba regresado.

Unha das fotografías premiadas no concurso fotográfico do Uruguai

realizado en xuño do 2012

DÁNDOLLE AO START

DENTRO DO XOGO

Atopábame eu xogando tan tranquilo na miña casa a un xogo de consola de disparos. Non sei como conseguín transformarme nun personaxe do xogo, un soldado. Levo unha pistola nas mans. Estou aterrado, tento escapar correndo pero hai moitos disparos e sangue que semella real. Decido tumbarme e agardar  a que acabe aquel inferno. O problema é que aparece un home moi grande, armado cun fusil, e dá comigo. tento escapar. Por puro costume, busco o botón de saída do mando da consola, pero cada vez que o intento, o mando desaparece. Logo só sei que aquel home dixo nun ton moi grave e baixo: pum!. Eu caio morto e esperto aterrado e suando a fío na miña cama.

Creo que debo deixar os videoxogos de disparos.

POR: OTORTO



POR AQUÍ E POR ALÁ

Estaba eu sentado no coche dun home, nun asento de plástico.......e batemos cun muro. Abro os ollos e doume conta que estamos na costa italiana, percorrendo a estrada cunha Vespa. Levo unha moza coñecida no asento de atrás e cando abro os ollos de novo, batemos contra un móbil. A moza desaparece e eu caio en picado nunha montaña rusa. Chimpo no momento de caer e a miña caída dura moitísimo, para a miña sorpresa son capaz de ver como é o golpe. Morro no acto.  

POR: NEGRO



A MÁIS DE 37 GRAOS

Teño febre. Estou quedo, calado, como se estivese noutro mundo. O meu pensamento céntrase só nunha cousa, non facer ningún esforzo sen deixar de facer o esforzo necesario para non esforzarme.

Vexo un mundo baleiro, alaranxado, o chan semella de terra mollada; hai unha especie de camiños en forma de valgadas. Ao esforzarme en entender, un son moi moi molesto me invade e logro ver borrosamente miles de pernas pasando moi de présa polas valgadas. Cando deixo de esforzarme un silencio que mete medo aparece.

Sempre é así, a mesma ensoñación, cos mesmos detalles.

POR: PAPAIA

Cousas que pasan

AS PORTAS DO SOÑO

Estaba eu moi tranquilo vendo a televisión, nun momento dado virei a cabeza e os meus ollos bateron cunha porta, unha porta laranxa que nunca antes viran. Algo me atraía con forza cara ela, incitándome a traspasala. Fíxeno cos ollos pechados e cando os abrín encontreime nun lugar estraño, gustoume. Había uns longos xardíns con fontes que botaban chorros divertidos. Seguín andando ata que batín cun ferrancho, corrín cara atrás para ver que sería, encontrei catro columnas xigantescas que se xuntaban facendo un pico, pechei os ollos para ver se era verdade e todo desapareceu. Agora era todo area, parecía que estaba nun deserto, ía moito frío; quixen fuxir de alí, empecei a correr e veu un can; acerqueime a el para acariñalo e púxoseme a falar. Díxome que correse ata aquela porta, unha porta que eu non vira ata aquel momento. Do outro lado encontreime no instituto.

POR: J10

POR AQUÍ E POR ACOLÁ

Estaba eu na miña aldea, na casa había dous cans e varias serpes. Estaba eu chorando enriba do mármore da cociña pedindo axuda ao meu primo pero el estaba a comer e non me facía caso e eu non podía baixar do mármore da cociña porque estaba moi moi asustado, pero....caín e aparecín no instituto, na aula de música.....saín correndo e aparecín no Calvario onde atopei o meu pai. O meu pai ía sen zapatos e eu non paraba de preguntarlle por que non levaba zapatos, pero el non me respondía; levoume ata a porta dun portal que era moi rara e aí remata o meu soño.  

POR: SK8

O MEU PEIXIÑO LARANXA

Estou na praia coa miña amiga Anabel, a miña veciña Marta e a súa nai.

Teño un peixiño laranxa dentro dunha bolsa na man.

Encántame este peixiño.

De súpeto aparece un gran dinosaurio verde e tírame o peixiño.

Empezo a chorar.

Toda a xente que hai na praia sae correndo escapando do furioso dinosaurio, pero eu quero recuperar o que me roubou.

A nai da miña veciña tira de min e consegue levarme ata o coche.

POR: NUCLO

NA ALDEA

Estabamos na casa da aldea. Era o cumpreanos dunha compañeira de clase e celebámolo alí. Había moita xente, xente coñecida e xente que na miña vida vira.
No lugar do canastro había un gran encoro que utilizabamos como piscina. Eu dispúxenme a saltar cando todos empezaron a correr e a berrar. Asusteime e tamén empecei a correr. No momento de saír pola porta, algo me agarrou por detrás e aparecín outra vez no encoro a piques de saltar. Volveuse repetir todo exactamente igual e, como eu xa sabía o que ía pasar, empecei a correr máis rápido.

Cando por fin conseguín sáir da casa, en vez de aparecer nun sitio real, aparecín nun campo verde cunha praia detrás, como se a casa estivese alí.

POR: SORI

RAP GAÑADOR do concurso de creación 2012

NON HAI BENEFICIO SEN SACRIFICIO


Dixéronme de facer un rap apoiando galiza
en cambio eu prefiro falar deste mundo cheo de inxustizas
Dixéronme que co tema Galiza gañaría o primeiro posto
pero gañar para min non é polo que eu me esforzo.

Eu vou falar por exemplo de prexuízos
eu o que busco desta letra é o beneficio

O beneficio que busco é unha apertura mental
para que nesta sociedade non haxa tanto subnormal,
non haxa tanto hipócrita, nin tanto neandertal,
nin tanto dirixente
que trate como títeres ao resto da xente
simplemente
trátase de cambiar unha sociedade para min tan repelente.
Onde te miran mal por non ser coma eles
vivir nesta sociedade é algo tan deprimente
que ás veces sinto a necesidade de acabar con todo
pero sento e reparo nunha frase coñecida aquí por todos
Esta frase é: "Non hai beneficio sen sacrificio"

Unha vez feita esta aclaración
pídovos que escoitedes a letra con atención.

Vivimos nun mundo cheo de inxustizas
pero seguro que moitos de vós
vivides aínda nunha realidade ficticia.
Un mundo de cor rosa
un mundo onde é menos importante o traballo
que o que pasa na prensa rosa,
un mundo no que non se pode ser feliz
porque sentimos o deber de consumir
e cada vesz máis fortemente
sacan o seguinte modelo
o anterior xa non interesa á xente,
tampouco falo de vivir sen nada modo último supervivente
por exemplo
non fai falata estar todo o día conectado a unha rede social
síntoo pero esta clase de xente para min non é normal.

Cambiemos a outro temario
a relixión
pídovos que ninguén se ofenda
isto é unha arte
unha arte de libre expresión

A relixión paréceme da sociedade o cancro
grazas a ela perdemos moitos avances
no pasado tachaban de tolos a libres pensadores
eran perseguidos e torturados
tan só por erguer as súas voces.
Como a xente pode crer en algo tan absurdo
como
que tan só somos monicreques dun ser que creou o mundo,
Din que Deus é bondadoso?
Por favor, a min o único que me provoca Deus é noxo,
por que se é tan bo como dicides  ocorren tantas barbaridades?
"Deus estableceu o libre albedrío" é o que contestades
Iso a min non me convence
Deus establecería a liberdade
pero iso non inclúe unha chea de enfermidades.
Por que un neno ten que crecer nun orfanato?
Nunca se me ocorrería entregarlle á igrexa un neonato,
convérteos en persoas sen pensamento propio
persoas sen cultura nin dereito ao ocio,
manipulan as súas cabeza inmaduras
para que despois lle practique a pederastia un cura,
a isto chamádeslle xustiza celestial?
Xúrivos que sorrirei o día do voso funeral.

Suponse que se preocupan polos pobres
pero as súas canerías asegúroche que non son de cobre;
teñem cartos a raudais
pero só se preocupan de adornar as súas putas catedrais;
suponse que Xesús vivía na humildade máis absoluta
pero os cregos non imitan esa conduta;
o Papa necesita roupas novas, coches caros
e gasta diñeiro sen ningún reparo;
España di que a nosa economía falla
pero se vén o Papa gástanse millóns nesa campaña.

En fin, outra mostra máis de hipocresía
de verdade
eu enfróntome a un caso diferente cada día.

Esta xente que cre que por ser eu un rapaz xa non sei nada

e nin sequera me dan dereito á fala
eles tan só argumentan cousas sen sentido
e quedan sorprendidos se lles contesto algo con contido
cando ven que perden a razón repiten unha e outra vez:
" Ti es tan só un rapaz, que carallo vas saber!"

Din que entre as persoas reina a igualdade
pero cando entro nunha tenda xa teño detrás un axente de seguridade
ségueme paso a paso
ás veces xúroche que me entran ganas de soltarlle un puñetazo
para ver se aprende
Por que non trata así ao resto da xente?
De verdade teño tanta pinta de delincuente?

Tamén temos aos nosos policías,
estes cren ser os donos da rúa noite e día;
se me ven pola rúa obsérvanme con atención
e na maioría dos casos pídenme a documentación.
Se resulta que non a levo enriba
métenme no coche e para a comisaría;
non  sería a primeira vez que me levan
supoño que algún deles xa me coñecía,
se lles pregunto algo dinme
"quietecito" e "sen tonterías"
e se me reboto converterase en algo máis grave
eu xa o sabía.

Hai uns meses detivéronme eses parvos
posesión de armas sen licencia fopron os cargos,
unha simple pistola de fogueo era o que tiña
e o peor é que nin sequera era miña
atopárona no chan tirada uns amigos
non sabiamos o que tiñamos
para nós era tan só algo tirado que colliamos
cando chegou a policía
agochada debaixo do abrigo eu tíñaa
preguntaron pola arma
nese momento perdín a calma
por suposto fun o primeiro en ser rexistrado
sería pola miña roupa ancha e o meu peiteado.

O que quero dicir é que todo está cheo de prexuízos e de enganos,
se escribo isto agardo que non sexa en van,
sei que ninguén vai escoitar
pero ao menos desafoguei contando o que detesto
neste texto.
Texto que sei que é bastante extenso
pero incapaz de ilustrar toda a rabia que levo dentro.



DIEGO DE 4º A

Ben, parece que a vella veta de escarnio e maldicir da lírica medieval goza de plena vitalidade e topa nas fórmulas irreverentes do rap unha magnífica canle de actualización. Parabéns ao autor do texto. Gustaríanos ter nalgunha ocasión a oportunidade de oílo cunha boa base de fondo e unha posta en escena acorde con esa rabia que preside o texto. Todo se andará.

RAPEAMOS EN GALEGO

http://youtu.be/eoDBRY17xOk: Woyza

http://youtu.be/21JRcDGlb40: Duke Sam

Dios que te crew: páxina de youtube con moitas cancións do grupo

Dios que te crew: páxina web do grupo

http://youtu.be/Ks-PzZPekOI: Puto Coke ( ex-alumno do ROU)

http://youtu.be/IUwe7qJumxc: Labregos no tempo dos sputniks