POSTA EN ESCENA DE Cousas

 O pasado mes de decembro despedimos o primeiro trimestre do curso 2017-18 cunha posta en escena de varias Cousas de Castelao. A idea desenvólvea o grupo Os Quinquilláns en colaboración coa editorial Galaxia. Como amosan as imaxes, foron quen de levar ao escenario a  estética de contrastes moi característica do autor. Moi boa idea!

Retrincos

Premendo na imaxe accédese ao texto completo

Os vellos non deben de namorarse ( UNHA OBRA ILUSTRADA)

Recólllense neste vídeo as ilustracións que Castelao elaborou para a posta en escena da obra, que se representou por primeira vez en Buenos Aires no ano 1941.

O uso  de máscaras é un trazo vangardista extraído do simbolismo europeo para conseguir distanciar o personaxe do actor que o representa. A máscara amosa trazos básicos de personaxes arquetípicos, como no teatro clásico.





e

A literatura galega no exilio: do 36 aos anos 70

9. A literatura galega do exilio entre 1936 e 1976 from Lourenço Alvarez Ruiz

Se eu fose autor

Se eu fose autor escribiría unha peza en dous lances. A obriña duraría dez minutos nada máis.

LANCE PRIMEIRO

Érguese o pano e aparece unha corte aldeán. Enriba do estrume hai unha vaca morta. Ó redor da vaca hai unha vella velliña, unha muller avellentada, unha moza garrida, dúas rapaciñas bonitas, un vello petrucio e tres nenos loiros. Todos choran a fío i enxoitan os ollos coas mans. Todos fan o pranto e din cousas tristes que fan rir, ditos paifocos de xentes labregas, angurentas e cobizosas, que pensan que a morte dunha vaca é unha gran desgracia. O pranto debe ter unha gracia choqueira, para que estoupen da risa os de “patio de butacas”.

E cando se fartan de ri-los señoritos, baixará o pano.

LANCE SEGUNDO

Érguese o pano e aparece un estrado elegante, adobiado con moito señorío. Enriba dunha mesa de pés ferrados de bronce, hai unha bandexa de prata, enriba da bandexa hai unha almofada de damasco, enriba da almofada hai unha cadeliña morta. A cadela morta semellará unha folerpa de neve. Ó seu redor chora unha fidalgona e dúas fidalguiñas novas. Todas elas fan o pranto i enxoitan as bágoas con paniños de encaixe. Todas van dicindo, unha a unha, as mesmas parvadas que dixeron os labregos diante da vaca morta, ditos tristes que fan rir, porque a morte dunha cadela non é para tanto.

E cando a xente do galiñeiro se farte de rir a cachón, baixará o pano moi amodiño.

Texto extraído de manuelrivas.com


1. PARALELISMOS
2. SIMBOLOXÍA
3. AUSENCIAS SIGNIFICATIVAS
4. INTERPRETACIÓN
5. ESTILO CASTELAO

Castelao. As Cruzes de Pedra na Bretanha (Breizh)

Castelão, voz real, desde Uruguay (subtítulos en galego tirando a portugués)

Este pequeno discurso na voz de Castelao pronunciouse en Montevideo para presentar a obra Os vellos non deben de namorarse, cando se representou por primeira vez. A obriña fora concebida en Galiza nos anos da República e rematou de configurarse no exilio. Un pracer dar coa voz do autor.

O Uruguai e máis nós in Tirarrollas
Plantamos un ceibo  in Tirarrollas

Os vellos non deben namorar

CUESTIONARIO

1. Onde se explica o título da obra?

2. Que función ten o epílogo?

3. Que é das mozas unha vez que morren os vellos?

4. Como se enteiran os vellos do ramate de cada historia?

5. O estatus social dos vellos está graduado, poderías ordenalo de maior a menor?

6. Como se reflicte a importancia social de cada vello no tratamento que se lles dá?

7. Responden as tres mozas igual ás peticións dos vellos?

8. Como reaccionan os mozos das rapazas cando se enteiran das pretensións dos vellos?

9. Como aparece representada a morte en cada lance?

10. Como morre cada vello?

11. Que tradicións populares aparecen representadas na obra?

12. Que outras artes concorren nesta obra a parte da literatura?

13. O estilo de Castelao está marcado polo uso sistemático de PARALELISMO, CONTRASTE E HUMOR, saberías explicar en que consisten?

14. O autor fala desta obra dicindo que é unha FARSA, sabes o que é?

15. VOCABULARIO:

 a mantenta

a moreas

abofé

aborrecer

abranguer

 abrollos

acougar

acugulado
adormentar

 aferrón

agoiro
aguilloar

alancar

albiscar

alentar
alporizar

andrómenas

 apreixar

 arrieiro

arrieiro

arró

asañado

asisado

asubiar

atallo
atordoar

azo
baldado

 baldreu

bambearse

 brincos

 cangar

carcamán

carozo
carraxe

carrizo

casulo

caveira

 celme

 celme

chambra

choqueiros

chuchar

chumbo
coutar

creto

 debruzar

derradeiro

doenza

embrullado
empurrar

engado

engaiola

 esfregar
espelido

 espellar

espiñar

estarricado

feitizo

folgos

gandulo

 leira

 lentura,

lenzo

 liño

lupanda

mágoa

 malandro
malpocado

mirrada

 nugallán

palique
panarra
panxoliñas
papaleisón

 parafuseira

parrumeira
pulo

 rañar

raposo

 raxeira

 raxeira

resolio

rexouba

rexoubar

rosmar

 rular

sandar

 sarao

sieiro

 solaina

solimán
tanxer ( os sinos)
valado

xarope

xergón